User:Jahsonic/AHE/France/Villon: 'My neck will learn the weight of my ass'
From The Art and Popular Culture Encyclopedia
←Older revision | Newer revision→
|
Related e |
|
Google
Featured: |
- << previous | up | next >>
Machine translation
François Villon is a poet, thief, vagabond and master at combining lyrical texts with muffled obscenities. His interest in language is reflected in his extensive knowledge of the jobelin, an argot secret language used by medieval crime societies. He finds himself repeatedly on the wrong end of the prison bars, where he also writes some of his most famous works, including his "Ballad of the Hanged". He is the precursor of the 20th-century criminally inclined writer Jean Genet and the first representative of prison literature as a genre.
Villons verse "Mais où sont les neiges d'antan?" - But where are the snows of yesteryear - is still often cited. His love for the margins of society appeals to us: he writes about whores and the grubbiness of the lower classes and he does so with compassion. In the following poem he warns 'filles de joie' for the fate that awaits them.
A good example of the realistic style of Villon, who often physical in the foreground set, the epitaph he wrote in 1462 to his death sentence.
- I am François which is my cross
- Born in Paris near Pontoise
- From a fathom of rope my neck
- Will learn the weight of my ass. --Translated by Galway Kinnell.
Original text
François Villon is dichter, dief, vagebond en meester in het combineren van lyrische teksten met omfloerste obsceniteiten. Zijn linguïstische interesse komt misschien voort uit zijn uitgebreide kennis van het jobelin, een Bargoense geheimtaal voor boevengenootschappen. Hij bevindt zich meerdere malen aan de verkeerde kant van de tralies, waar hij ook enkele van zijn bekendste werken schrijft, zoals zijn Ballade van de gehangenen. Hij is de voorloper van de 20ste-eeuwse schuinschrijver en crimineel Jean Genet en de eerste vertegenwoordiger van de gevangenisliteratuur als genre.
Villons dichtregel ‘Mais où sont les neiges d'antan?’ – Maar waar is de sneeuw van weleer – wordt nog steeds vaak geciteerd. Zijn voorliefde voor de zelfkant van de maatschappij spreekt ons aan: hij schrijft over hoeren en de groezeligheid van de lagere standen en hij doet dat met compassie. In het volgende gedicht waarschuwt hij meisjes van plezier voor het lot dat hen te wachten staat.
Blanche van de schoenmaker, mis er geen een, Nu moet je bestendigen wat je hebt, Neem ze links en neem ze rechts en wacht niet af, Ik smeek je, spaar geen man en maak voort, want een bejaarde bijzit is een bezoedelde schotel, zoals een bankbiljet dat door honderden handen is gegaan. [Vertaling Annick Riuyts]
Een mooi voorbeeld van de realistische stijl van Villon, die het lichamelijke vaak op de voorgrond zet, is het grafschrift dat hij in 1462 schrijft bij zijn ter dood veroordeling.
