User:Jahsonic/AHE/Meanwhile in the Low Countries
From The Art and Popular Culture Encyclopedia
| Revision as of 14:56, 23 August 2012 Jahsonic (Talk | contribs) ← Previous diff |
Revision as of 15:02, 23 August 2012 Jahsonic (Talk | contribs) Next diff → |
||
| Line 29: | Line 29: | ||
| ==Machine translation== | ==Machine translation== | ||
| - | This canvas clearly pokes fun at the conventions of the then current art. Despite the apparent laziness and boredom both she and him display, it looks like neither would mind being made a pass at, what lends the work a slightly decadent taste. The Encylopedia Britannica of 1911 agrees and condemns the work fiercely: | + | This canvas clearly pokes fun at the ruling conventions of the then current art. Furthermore, despite the apparent laziness and boredom both display, it looks like neither would mind being made a pass at, what lends the work a slightly decadent taste. The ''Encylopedia Britannica'' of 1911 agrees and condemns the work fiercely: |
| :"It is difficult to find anything more coarse or misshapen than the ''Neptune and Amphitrite'', unless we except the grotesque and ungainly drayman who figures for Neptune." They consider the work "realism of the commonest type." | :"It is difficult to find anything more coarse or misshapen than the ''Neptune and Amphitrite'', unless we except the grotesque and ungainly drayman who figures for Neptune." They consider the work "realism of the commonest type." | ||
| - | The Antwerp Spranger was born in 1546 and died in Prague in 1611 as a rich man. That is thanks to his mythological paintings nude not shun the contrary. There is no better painting to the Nordic mannerists, to initiate Sprangers winding Hermaphroditus and Salmacis [image]. Spranger relies on a story from Ovid, one that almost has not previously been discussed in the painting. It is the reason for Spranger two hyper-stylized bodies depict, where especially the convex backward stabbed the buttocks of Salmacis seductress attention. In another painting by Spranger, Vulcan and Maia [image], the mountain nymph Maia thrust her hips seductively at the viewer. And Jupiter and Antiope [image] we see a very hairy Jupiter, so hairy that even a penchant for bestiality with Antiope suggests. | + | Spranger is born in Antwerp in 1546 and dies as a rich man in Prague in 1611. He owes this wealth to his mythological paintings that doe not shun the nude, quite to the contrary. There is no better painting to intrude the Nortnern Mannerists than Spranger's twisting ''[[Hermaphroditus and Salmacis]]''. Spranger relies on a story from Ovid, one that almost has not previously been discussed in the painting. It is the reason for Spranger two hyper-stylized bodies depict, where especially the convex backward stabbed the buttocks of Salmacis seductress attention. In another painting by Spranger, Vulcan and Maia [image], the mountain nymph Maia thrust her hips seductively at the viewer. And Jupiter and Antiope [image] we see a very hairy Jupiter, so hairy that even a penchant for bestiality with Antiope suggests. |
| + | |||
| + | Dat heeft hij te danken aan zijn mythologische schilderijen die het naakt niet schuwen, integendeel zelfs. Er bestaat geen beter schilderij om de noordse maniëristen in te leiden dan Sprangers kronkelende Hermaphroditus en Salmacis [beeld]. Spranger beroept zich op een verhaal van Ovidius, een dat bijna nog niet eerder aan bod kwam in de schilderkunst. Het is de aanleiding voor Spranger om twee hypergestileerde lichamen af te beelden, waarbij vooral de bolle achteruitgestoken billen van Salmacis de verleidster de aandacht trekken. In een ander schilderij van de hand van Spranger, Vulcanus en Maia [beeld], stoot de bergnimf Maia haar bekken verleidelijk naar de toeschouwer. En in Jupiter en Antiope [beeld] zien we een wel heel harige Jupiter, zo harig zelfs dat dit een voorliefde voor bestialiteit bij Antiope doet vermoeden. | ||
| Spranger works for a short time with the Dutchman Hendrik Goltzius (1558-1617), through the engravings of Dutch art mannerists spreading across Europe. Art is at that moment became an international issue. Not only do many European artists of the Grand Tour to Italy, but European artists traveling from court to court, at the request of patrons. Goltzius was born near the Dutch Venlo, stands in the depiction of hypermasculiene male nudes in engravings like the Hercules Farnese [image] and his series The Ontsierders about the fall of Icarus [image], Tantalus [image] Ixion [image] and and Phaeton [image]. The Ontsierders Goltzius engraving after drawings by his compatriot Cornelisz van Haarlem (1562-1638), the man with The Fall of the Titans [image] an early gay-erotic masterpiece painting. | Spranger works for a short time with the Dutchman Hendrik Goltzius (1558-1617), through the engravings of Dutch art mannerists spreading across Europe. Art is at that moment became an international issue. Not only do many European artists of the Grand Tour to Italy, but European artists traveling from court to court, at the request of patrons. Goltzius was born near the Dutch Venlo, stands in the depiction of hypermasculiene male nudes in engravings like the Hercules Farnese [image] and his series The Ontsierders about the fall of Icarus [image], Tantalus [image] Ixion [image] and and Phaeton [image]. The Ontsierders Goltzius engraving after drawings by his compatriot Cornelisz van Haarlem (1562-1638), the man with The Fall of the Titans [image] an early gay-erotic masterpiece painting. | ||
| Line 40: | Line 42: | ||
| ==Original== | ==Original== | ||
| - | |||
| - | De Antwerpenaar Spranger wordt geboren in 1546 en sterft in Praag in 1611 als een rijk man. Dat heeft hij te danken aan zijn mythologische schilderijen die het naakt niet schuwen, integendeel zelfs. Er bestaat geen beter schilderij om de noordse maniëristen in te leiden dan Sprangers kronkelende Hermaphroditus en Salmacis [beeld]. Spranger beroept zich op een verhaal van Ovidius, een dat bijna nog niet eerder aan bod kwam in de schilderkunst. Het is de aanleiding voor Spranger om twee hypergestileerde lichamen af te beelden, waarbij vooral de bolle achteruitgestoken billen van Salmacis de verleidster de aandacht trekken. In een ander schilderij van de hand van Spranger, Vulcanus en Maia [beeld], stoot de bergnimf Maia haar bekken verleidelijk naar de toeschouwer. En in Jupiter en Antiope [beeld] zien we een wel heel harige Jupiter, zo harig zelfs dat dit een voorliefde voor bestialiteit bij Antiope doet vermoeden. | ||
| Spranger werkt voor korte tijd samen met de Nederlander Hendrik Goltzius (1558-1617), die via gravures de kunst van de Nederlandse maniëristen over heel Europa verspreidt. Kunst is op dat moment een internationale aangelegenheid geworden. Niet alleen maken veel Europese kunstenaars de Grand Tour naar Italië, maar de Europese kunstenaars reizen van hof tot hof, op vraag van mecenassen. Goltzius, geboren in de buurt van het Nederlandse Venlo, onderscheidt zich in de uitbeelding van hypermasculiene mannelijke naakten in gravures zoals de Hercules van Farnese [beeld] en zijn serie De Ontsierders over de val van Icarus [beeld], Tantalus [beeld], Ixion [beeld] and en Phaëton [beeld]. Goltzius graveert De Ontsierders naar tekeningen van zijn landgenoot Cornelisz van Haarlem (1562–1638), de man die met De Val van de Titanen [beeld] een vroeg homo-erotisch meesterwerk schildert. | Spranger werkt voor korte tijd samen met de Nederlander Hendrik Goltzius (1558-1617), die via gravures de kunst van de Nederlandse maniëristen over heel Europa verspreidt. Kunst is op dat moment een internationale aangelegenheid geworden. Niet alleen maken veel Europese kunstenaars de Grand Tour naar Italië, maar de Europese kunstenaars reizen van hof tot hof, op vraag van mecenassen. Goltzius, geboren in de buurt van het Nederlandse Venlo, onderscheidt zich in de uitbeelding van hypermasculiene mannelijke naakten in gravures zoals de Hercules van Farnese [beeld] en zijn serie De Ontsierders over de val van Icarus [beeld], Tantalus [beeld], Ixion [beeld] and en Phaëton [beeld]. Goltzius graveert De Ontsierders naar tekeningen van zijn landgenoot Cornelisz van Haarlem (1562–1638), de man die met De Val van de Titanen [beeld] een vroeg homo-erotisch meesterwerk schildert. | ||
Revision as of 15:02, 23 August 2012
|
Related e |
|
Google
Featured: |
- << previous | up | next >>
Contents |
Translation
While you, Neæra, close entwine In frequent folds your frame with mine; And hanging o'er, to view confest, Your neck, and gently-heaving breast; Down on my shoulders soft decline Your beauties more than half divine; With wand'ring looks that o'er me rove, And fire the melting soul with love: While you, Neæra, fondly join Your little pouting lips with mine, And frolic bite your am'rous swain, Complaining soft if bit again; And sweetly-murm'ring pour along The trembling accents of your tongue, Your tongue! now here now there that strays, Now here now there delighted plays; That now my humid kisses sips, Now wanton darts between my lips; And on my bosom raptur'd lie, Venting the gently-whisper'd sigh; A sigh! that kindles warm desires, And kindly fans life's drooping fires; Soft as the zephyr's breezy wing, And balmy as the breath of spring: While you, sweet Nymph! with am'rous play, In kisses suck my breath away; My breath! with wasting warmth replete, Parch'd by my breast's contagious heat; Till, breathing soft, you pour again Returning life thro' ev'ry vein; And thus elude my passion's rage, Love's burning fever thus assuage: Sweet Nymph! whose sweets can best allay Those fires that on my bosom prey; Sweet as the cool refreshing gale That blows when scorching heats prevail! Then, more than blest, I fondly swear, "No pow'r can with love's pow'r compare! "None in the starry court of Jove "Is greater than the god of love! "If any can yet greater be, "Yes, my Neæra! yes, 'tis Thee!" --(From Liber Basiorum, Latin collection of poems by Dutch poet Johannes Secundus (1511-1536), translated as The Kisses by John Nott (1751-1825)
The Low Countries roughly refer to the current countries of The Netherlands and Belgium. The region forms the dividing line between northern Europe, with its Germanic culture that has fostered Protestantism, and Southern Europe, traditionally characterized by a 'Burgundian lifestyle', rooted in Catholicism. In Belgium and in the south of the Netherlands, a 'Burgundian lifestyle' still means 'enjoyment of life, good food, and extravagant spectacle'. The Low Countries are caught between these two opposing cultures, which can be characterized rather effectively as on the one hand the people of northern Europe who eat to live, and the people of the southern Europe who live to eat.
In the late Middle Ages and early Renaissance, the Low Countries, are especially known for their religious and genre paintings, but in the 16th century, two remarkable artists celebrate Greco-Roman mythology and Christian allegory to create sensual oeuvres that skirt the limits of propriety: Jan Mabuse (aka Jan Gossaert) from Hainaut and Bartholomeus Spranger from Antwerp.
Mabuse (1478-1532), born 28 years after Bosch, is a pioneer in 1508 when he and his patron Philip of Burgundy travel to Rome to visit the Pope. He returns to Flanders struck by the beauty of Italian art and introduces the Low Countries to mannerism, a term used for Italian and Italianate art in the 16th century. The term derives from maniera, Italian for fashion or style, and actually refers to the style of Michelangelo, the undisputed Renaissance master. Imitation of Michelangelo and Raphael is indeed seen as something essential, but Mannerism combines this with a deliberate defective sense of perspective and often unnatural-looking, twisted poses of life figures, the so-called figura serpentinata.
Mabuse is a bit of a maverick and his erotic works are gems. Adam and Eve, Hermaphroditus and Salmacis, Venus and Amor show the way to his bizar oeuvre, but two works are obligatory stopovers in the history of eroticism: Neptune and Amphitrite (image) and Danae (image).
Danae was, as you remember, 'visited' by Zeus as a golden rain. In the Mabuse's interpretation of Danae, she sits in a kind of circular bay window, which opens onto a monumental city. She's is wearing a blue dress that is so wide that a bit of the top of the dress has lost the battle with gravity and has beared her right breast. We can not see what she is doing with her right hand, it is under the dress that is slightly raised by her left hand. The golden stream of Zeus falls straight down, like a translucent phallus. Her delicate legs are half open and her feet are crossed. Her facial expression is one of half recognition and half astonishment. It's hard to explain just why this Danae excites morea readily than another feelings of lust. Is it the firmness of her breast or the inviting gesture of the raised dress? Her blushing cheeks or her full lips?
It is hard not to laugh when standing in front of Neptune and Amphitrite. More than any of Mabuse's work, it is reminiscent of 20th-century comics. The girl is of the same healthy type as Danae, with the same curls. The young man has a muscular body and also sports curls. They are standing in a kind of temple, on a pedestal with pillars on both sides. The couple looks sad. He is Neptune, the sea god, she Amphitrite, his consort. She is stark naked and as is customary in the art of that period, has no pubic hair. To cover his penis, he is wearing a seashell, hanging from twigs that span his waist. Is his penis in the shell? His hanging testicles show from underneath the bottom of the shell. Although they are facing each other, the two figures are not looking at each other, they look in front of them, their eyes cross in an infinite point in space. Their naked bodies fill the composition completely, the figures seem too large for their setting, as if they are adults stuck in a puppet theatre, which contributes to the ludicrous nature of the canvas.
Machine translation
This canvas clearly pokes fun at the ruling conventions of the then current art. Furthermore, despite the apparent laziness and boredom both display, it looks like neither would mind being made a pass at, what lends the work a slightly decadent taste. The Encylopedia Britannica of 1911 agrees and condemns the work fiercely:
- "It is difficult to find anything more coarse or misshapen than the Neptune and Amphitrite, unless we except the grotesque and ungainly drayman who figures for Neptune." They consider the work "realism of the commonest type."
Spranger is born in Antwerp in 1546 and dies as a rich man in Prague in 1611. He owes this wealth to his mythological paintings that doe not shun the nude, quite to the contrary. There is no better painting to intrude the Nortnern Mannerists than Spranger's twisting Hermaphroditus and Salmacis. Spranger relies on a story from Ovid, one that almost has not previously been discussed in the painting. It is the reason for Spranger two hyper-stylized bodies depict, where especially the convex backward stabbed the buttocks of Salmacis seductress attention. In another painting by Spranger, Vulcan and Maia [image], the mountain nymph Maia thrust her hips seductively at the viewer. And Jupiter and Antiope [image] we see a very hairy Jupiter, so hairy that even a penchant for bestiality with Antiope suggests.
Dat heeft hij te danken aan zijn mythologische schilderijen die het naakt niet schuwen, integendeel zelfs. Er bestaat geen beter schilderij om de noordse maniëristen in te leiden dan Sprangers kronkelende Hermaphroditus en Salmacis [beeld]. Spranger beroept zich op een verhaal van Ovidius, een dat bijna nog niet eerder aan bod kwam in de schilderkunst. Het is de aanleiding voor Spranger om twee hypergestileerde lichamen af te beelden, waarbij vooral de bolle achteruitgestoken billen van Salmacis de verleidster de aandacht trekken. In een ander schilderij van de hand van Spranger, Vulcanus en Maia [beeld], stoot de bergnimf Maia haar bekken verleidelijk naar de toeschouwer. En in Jupiter en Antiope [beeld] zien we een wel heel harige Jupiter, zo harig zelfs dat dit een voorliefde voor bestialiteit bij Antiope doet vermoeden.
Spranger works for a short time with the Dutchman Hendrik Goltzius (1558-1617), through the engravings of Dutch art mannerists spreading across Europe. Art is at that moment became an international issue. Not only do many European artists of the Grand Tour to Italy, but European artists traveling from court to court, at the request of patrons. Goltzius was born near the Dutch Venlo, stands in the depiction of hypermasculiene male nudes in engravings like the Hercules Farnese [image] and his series The Ontsierders about the fall of Icarus [image], Tantalus [image] Ixion [image] and and Phaeton [image]. The Ontsierders Goltzius engraving after drawings by his compatriot Cornelisz van Haarlem (1562-1638), the man with The Fall of the Titans [image] an early gay-erotic masterpiece painting.
Original
Spranger werkt voor korte tijd samen met de Nederlander Hendrik Goltzius (1558-1617), die via gravures de kunst van de Nederlandse maniëristen over heel Europa verspreidt. Kunst is op dat moment een internationale aangelegenheid geworden. Niet alleen maken veel Europese kunstenaars de Grand Tour naar Italië, maar de Europese kunstenaars reizen van hof tot hof, op vraag van mecenassen. Goltzius, geboren in de buurt van het Nederlandse Venlo, onderscheidt zich in de uitbeelding van hypermasculiene mannelijke naakten in gravures zoals de Hercules van Farnese [beeld] en zijn serie De Ontsierders over de val van Icarus [beeld], Tantalus [beeld], Ixion [beeld] and en Phaëton [beeld]. Goltzius graveert De Ontsierders naar tekeningen van zijn landgenoot Cornelisz van Haarlem (1562–1638), de man die met De Val van de Titanen [beeld] een vroeg homo-erotisch meesterwerk schildert.
Met de Lage Landen worden over het algemeen Nederland en België aangeduid in de periode waarin deze namen nog niet gehanteeerd werden omdat de landen die nu die naam dragen nog niet bestonden.
Als men denkt aan Belgische erotiek dan denkt men aan Rubens, de Nederlandse erotiek is minder duidelijk geconnoteerd, maar Rembrandt zou hier wel eens een plaats kunnen innemen.
In de gotische tijd is deze streek vooral om zijn religieuze en genrestukken bekend, maar in de zestiende eeuw zijn er twee opmerkelijke kunstenaars die mythologische zinnelijkheid vieren en de Grieks-Romeinse en Christelijke allegorie -- en vooral in die mate dat het de grenzen van het betamelijk aftastte -- ingang doen vinden. Jan Mabuse uit Henegouwen en Bartholomeus Spranger uit Antwerpen.
Mabuse werd achtentwintig jaar na Bosch geboren, in 1478 en hij was een pionier toen hij in 1508met zijn maecenas Filips van Bourgondië-Blaton naar Rome reisde om de paus te bezoeken. Hij keert volledig onder de indruk van de Italiaanse renaissance terug naar Vlaanderen en introduceert hier het maniërisme.
Maniërisme is een term die lange tijd de voornaamste aanduiding is geweest voor de stijl van Italiaanse of Italiaans geïnspireerde kunst in de 16e eeuw vanaf circa 1525 tot ongeveer 1580. In de schilderkunst wordt de navolging van Michelangelo en Rafaël als essentieel gezien, gecombineerd met een gebrekkig gevoel van perspectief en vaak onnatuurlijk aandoende, gedraaide poses voor de figuren. In het algemene taalgebruik heeft maniërisme de bredere betekenis gekregen van artificieel of gekunsteld, toepasbaar op allerlei onderwerpen. Het is de kunststroming die de voorbode is van de romantiek met haar brutale en wrede poses en overdreven emoties.
Jan Mabuse was een buitenbeentje en zijn erotisch getinte werken zijn pareltjes. Adam en Eva en Hermaphroditus and Salmacis, Venus en Amor tonen de weg naar zijn bizarreriën, maar twee werken zijn verplichte haltplaatsen in de geschiedenis van de erotiek: Neptune and Amphitrite beeld en Danae beeld
