User:Jahsonic/AHE/Meanwhile in the Low Countries
From The Art and Popular Culture Encyclopedia
| Revision as of 10:39, 19 August 2012 Jahsonic (Talk | contribs) ← Previous diff |
Revision as of 10:45, 19 August 2012 Jahsonic (Talk | contribs) Next diff → |
||
| Line 14: | Line 14: | ||
| ==Machine translation== | ==Machine translation== | ||
| - | The [[Low Countries]] roughly refer to the current countries of The Netherlands and Belgium. The region forms the dividing line between northern Europe, with its Germanic culture that had fostered the Protestantism is, and Southern Europe, traditionally characterized by a Burgundian life style, which is paradoxically rooted in Catholicism. (Catholicism is much bourgondischer than Protestantism.) The Low Countries are caught between the two cultures, which bluntly can be characterized as in northern countries who eat to live, and those who live in the south to food. | + | The [[Low Countries]] roughly refer to the current countries of The Netherlands and Belgium. The region forms the dividing line between northern Europe, with its Germanic culture that has fostered Protestantism is, and Southern Europe, traditionally characterized by a 'Burgundian lifestyle', paradoxically rooted in Catholicism. In Belgium and in the south of the Netherlands, a 'Burgundian lifestyle' still means 'enjoyment of life, good food, and extravagant spectacle'. The Low Countries are caught between these two cultures, which bluntly can be characterized as in northern countries who eat to live, and those who live in the south to food. |
| Met de Lage Landen duidt men in grote lijnen Nederland en België aan in de periode waarin deze namen nog niet gehanteerd worden omdat de landen die nu die naam dragen, nog niet bestaan. De streek vormt de breuklijn tussen Noord-Europa, met zijn Germaanse cultuur die de voedingsbodem voor het protestantisme wordt, en Zuid-Europa, van oudsher gekenmerkt door een bourgondische levensvisie, die vreemd genoeg geworteld is in het katholicisme. (Het katholicisme is veel bourgondischer dan het protestantisme.) De Lage Landen zitten geprangd tussen die twee culturen, die kort door de bocht getypeerd kunnen worden als in het noorden de landen die eten om te leven, en in het zuiden zij die leven om te eten. | Met de Lage Landen duidt men in grote lijnen Nederland en België aan in de periode waarin deze namen nog niet gehanteerd worden omdat de landen die nu die naam dragen, nog niet bestaan. De streek vormt de breuklijn tussen Noord-Europa, met zijn Germaanse cultuur die de voedingsbodem voor het protestantisme wordt, en Zuid-Europa, van oudsher gekenmerkt door een bourgondische levensvisie, die vreemd genoeg geworteld is in het katholicisme. (Het katholicisme is veel bourgondischer dan het protestantisme.) De Lage Landen zitten geprangd tussen die twee culturen, die kort door de bocht getypeerd kunnen worden als in het noorden de landen die eten om te leven, en in het zuiden zij die leven om te eten. | ||
Revision as of 10:45, 19 August 2012
|
Related e |
|
Google
Featured: |
- << previous | up | next >>
Contents |
Translation
While you, Neæra, close entwine In frequent folds your frame with mine; And hanging o'er, to view confest, Your neck, and gently-heaving breast; Down on my shoulders soft decline Your beauties more than half divine; With wand'ring looks that o'er me rove, And fire the melting soul with love:
While you, Neæra, fondly join Your little pouting lips with mine, And frolic bite your am'rous swain, Complaining soft if bit again; And sweetly-murm'ring pour along The trembling accents of your tongue, Your tongue! now here now there that strays, Now here now there delighted plays; That now my humid kisses sips, Now wanton darts between my lips; And on my bosom raptur'd lie, Venting the gently-whisper'd sigh; A sigh! that kindles warm desires, And kindly fans life's drooping fires; Soft as the zephyr's breezy wing, And balmy as the breath of spring:
While you, sweet Nymph! with am'rous play, In kisses suck my breath away; My breath! with wasting warmth replete, Parch'd by my breast's contagious heat; Till, breathing soft, you pour again Returning life thro' ev'ry vein; And thus elude my passion's rage, Love's burning fever thus assuage: Sweet Nymph! whose sweets can best allay Those fires that on my bosom prey; Sweet as the cool refreshing gale That blows when scorching heats prevail!
Then, more than blest, I fondly swear, "No pow'r can with love's pow'r compare! "None in the starry court of Jove "Is greater than the god of love! "If any can yet greater be, "Yes, my Neæra! yes, 'tis Thee!" --(From Liber Basiorum, Latin collection of poems by Dutch poet Johannes Secundus (1511-1536), translated as The Kisses by John Nott (1751-1825)
Machine translation
The Low Countries roughly refer to the current countries of The Netherlands and Belgium. The region forms the dividing line between northern Europe, with its Germanic culture that has fostered Protestantism is, and Southern Europe, traditionally characterized by a 'Burgundian lifestyle', paradoxically rooted in Catholicism. In Belgium and in the south of the Netherlands, a 'Burgundian lifestyle' still means 'enjoyment of life, good food, and extravagant spectacle'. The Low Countries are caught between these two cultures, which bluntly can be characterized as in northern countries who eat to live, and those who live in the south to food.
Met de Lage Landen duidt men in grote lijnen Nederland en België aan in de periode waarin deze namen nog niet gehanteerd worden omdat de landen die nu die naam dragen, nog niet bestaan. De streek vormt de breuklijn tussen Noord-Europa, met zijn Germaanse cultuur die de voedingsbodem voor het protestantisme wordt, en Zuid-Europa, van oudsher gekenmerkt door een bourgondische levensvisie, die vreemd genoeg geworteld is in het katholicisme. (Het katholicisme is veel bourgondischer dan het protestantisme.) De Lage Landen zitten geprangd tussen die twee culturen, die kort door de bocht getypeerd kunnen worden als in het noorden de landen die eten om te leven, en in het zuiden zij die leven om te eten.
In the late Middle Ages and early Renaissance, the Low Countries, especially their religious and genre pieces known, but in the 16th century, there are two remarkable artists that the Greco-Roman mythology and Christian allegory to create a sensuousness to celebrate the limit of propriety scanning: Jan Mabuse (aka Jan Gossaert) from Hainaut and Bartholomeus Spranger from Antwerp.
Mabuse (1478-1532) is 28 years after Bosch was born and he was a pioneer in 1508 when he and his patron-patron Philip of Burgundy-Blaton travels to Rome to the Pope to visit. He turns buil liver returned by the Italian art back to Flanders and introduces here the mannerism, a term used for Italian and Italian-inspired art in the 16th century. The term derives from maniera, Italian for fashion, style or fashion, and actually means in the style of Michelangelo, the Renaissance undisputed master. Imitation of Michelangelo and Raphael is indeed seen as something essential, but the mannerism combines this with a defective sense of perspective and often unnatural-looking, twisted poses of the figures, the figura serpentinata.
Mabuse is an outsider and his erotic works are gems. Adam and Eve, Hermaphroditus and Salmacis, Venus and Amor show the way to his bizarrerieën, but two works are obligatory stopping place in the history of eroticism: Neptune and Amphitrite [image] and Danae [image].
Danae was, as you remember, by Zeus 'visited' as a golden rain. In the interpretation of Mabuse's Danae in a kind of circular bay window, which opens onto a monumental city. She wears a blue dress that is so broad that a lot of the top battle with gravity and has lost her right breast bared. We can not see what she does with her right hand, it is under the carpet by her left hand is raised slightly. The golden stream of Zeus falls straight down, like a translucent phallus. Her delicate legs are half open and the feet crossed. Her expression is halfway between recognition and admiration. It's hard to explain just why this Danaë more lust than excites another. Is it bolheid her chest or inviting gesture of the raised rug? His hair blushing cheeks or her full lips?
Neptune and Amphitrite works on the laugh. It does more than Mabuses other work reminiscent of 20th-century comics. The girl is the same type as healthy Danae, with the same curls. The young man has a muscular body and curls. They are in a kind of temple, on a pedestal with pillars on both sides. The couple looks sad. He is Neptune, the sea god, they Amphitrite, his consort. She is naked and as usual in the art of that period, no pubic hair. He wears a shell, which hangs on twigs that span his waist to cover his penis. Is his penis in the shell? The stabbing balls from under the shell, or rather hang. The two figures are not looking at each other, they look ahead, their eyes meet at infinity. Their naked bodies fill completely the composition, the figures seem too large for their decor, if they are adults in a puppet theater, which contributes to the ridiculous nature of the canvas.
This canvas painting is clearly taken for a ride with all the conventions of the then current art. Nevertheless, it seems as though they were both in their apparent laziness and boredom no objection advances of others would make, what work gives a slightly decadent taste. The Encylopedia Britannica of 1911 with onsdaarmee once and speaks disgrace: "It's hard to onkieser or wanstaltiger than Neptune and Amphitrite to find ... The Neptune seems a cumbersome day laborer. "They like the work of" a kind of realism of the meanest type. "
The Antwerp Spranger was born in 1546 and died in Prague in 1611 as a rich man. That is thanks to his mythological paintings nude not shun the contrary. There is no better painting to the Nordic mannerists, to initiate Sprangers winding Hermaphroditus and Salmacis [image]. Spranger relies on a story from Ovid, one that almost has not previously been discussed in the painting. It is the reason for Spranger two hyper-stylized bodies depict, where especially the convex backward stabbed the buttocks of Salmacis seductress attention. In another painting by Spranger, Vulcan and Maia [image], the mountain nymph Maia thrust her hips seductively at the viewer. And Jupiter and Antiope [image] we see a very hairy Jupiter, so hairy that even a penchant for bestiality with Antiope suggests.
Spranger works for a short time with the Dutchman Hendrik Goltzius (1558-1617), through the engravings of Dutch art mannerists spreading across Europe. Art is at that moment became an international issue. Not only do many European artists of the Grand Tour to Italy, but European artists traveling from court to court, at the request of patrons. Goltzius was born near the Dutch Venlo, stands in the depiction of hypermasculiene male nudes in engravings like the Hercules Farnese [image] and his series The Ontsierders about the fall of Icarus [image], Tantalus [image] Ixion [image] and and Phaeton [image]. The Ontsierders Goltzius engraving after drawings by his compatriot Cornelisz van Haarlem (1562-1638), the man with The Fall of the Titans [image] an early gay-erotic masterpiece painting.
The Low Countries are generally Netherlands and Belgium indicated in the period in which these names have not been gehanteeerd because the countries now bear that name did not exist.
If one thinks of Belgian eroticism one thinks Rubens, the Dutch eroticism is less obvious connotations, but Rembrandt here would be a poor substitutes.
In the Gothic period, this region especially its religious and genre paintings known, but in the sixteenth century, there are two remarkable artists who mythological sensuality celebrate and Greco-Roman and Christian allegory - and especially to the extent that the boundaries of the seemly aftastte - imbed. Jan Mabuse from Hainaut and Bartholomeus Spranger from Antwerp.
Mabuse was twenty-eight years after Bosch was born in 1478 and he was a pioneer when he 1508met his Maecenas Philip of Burgundy-Blaton traveled to Rome for the Pope's visit. He turns completely impressed by the Italian Renaissance returned to Flanders and introduces here Mannerism.
Mannerism is a term that has long been the main indication for the style of Italian or Italian-inspired art in the 16th century from about 1525 to about 1580. In painting, the imitation of Michelangelo and Raphael seen as essential, combined with a poor sense of perspective and often unnatural-looking, twisted poses for the figures. In common parlance has the mannerism more broadly of artificial or contrived, applicable to all kinds of subjects. It is the art movement that is the harbinger of romanticism with its brutal and cruel poses and exaggerated emotions.
January Mabuse was a maverick and his erotic works are gems. Adam and Eve and Hermaphroditus and Salmacis, Venus and Cupid show the way to his bizarreriën, but two works are obligatory stopping place in the history of eroticism: Neptune and Amphitrite image and Danae image
Original
Met de Lage Landen duidt men in grote lijnen Nederland en België aan in de periode waarin deze namen nog niet gehanteerd worden omdat de landen die nu die naam dragen, nog niet bestaan. De streek vormt de breuklijn tussen Noord-Europa, met zijn Germaanse cultuur die de voedingsbodem voor het protestantisme wordt, en Zuid-Europa, van oudsher gekenmerkt door een bourgondische levensvisie, die vreemd genoeg geworteld is in het katholicisme. (Het katholicisme is veel bourgondischer dan het protestantisme.) De Lage Landen zitten geprangd tussen die twee culturen, die kort door de bocht getypeerd kunnen worden als in het noorden de landen die eten om te leven, en in het zuiden zij die leven om te eten.
In de late middeleeuwen en de vroege renaissance zijn de Lage Landen vooral om hun religieuze en genrestukken bekend, maar in de 16de eeuw zijn er twee opmerkelijke kunstenaars die de Grieks-Romeinse mythologie en de christelijke allegorie gebruiken om een zinnelijkheid te vieren die de grens van het betamelijke aftast: Jan Mabuse (ook bekend als Jan Gossaert) uit Henegouwen en Bartholomeus Spranger uit Antwerpen.
Mabuse (1478-1532) wordt 28 jaar na Bosch geboren en hij is een pionier als hij in 1508 met zijn mecenas-beschermheer Filips van Bourgondië-Blaton naar Rome reist om de paus te bezoeken. Hij keert gebouleverseerd door de Italiaanse kunst terug naar Vlaanderen en introduceert hier het maniërisme, een term die gebruikt wordt voor Italiaanse of Italiaans geïnspireerde kunst in de 16de eeuw. De term stamt van maniera, Italiaans voor manier, stijl of wijze, en betekent eigenlijk in de stijl van Michelangelo, de onbetwiste renaissancegrootmeester. Navolging van Michelangelo en Rafaël wordt inderdaad als iets essentieels gezien, maar het maniërisme combineert dit met een gebrekkig gevoel voor perspectief en vaak onnatuurlijk aandoende, gedraaide poses van de figuren, de figura serpentinata.
Mabuse is een buitenbeentje en zijn erotisch getinte werken zijn pareltjes. Adam en Eva, Hermaphroditus en Salmacis, Venus en Amor tonen de weg naar zijn bizarrerieën, maar twee werken zijn verplichte haltplaatsen in de geschiedenis van de erotiek: Neptune en Amphitrite [beeld] en Danaë [beeld].
Danaë werd, zoals u zich herinnert, door Zeus ‘bezocht’ als een gouden regen. In de interpretatie van Mabuse zit Danaë in een soort ronde erker, die uitzicht geeft op een monumentale stad. Ze draagt een blauw kleed dat zo ruim is dat een stuk van de bovenkant de strijd met de zwaartekracht verloren heeft en haar rechterborst ontbloot. We kunnen niet zien wat ze met haar rechterhand doet, het zit onder het kleed dat door haar linkerhand lichtjes geheven wordt. De gouden stroom van Zeus daalt recht naar beneden af, als een doorschijnende fallus. Haar delicate benen zijn half open en aan de voeten gekruist. Haar gezichtsuitdrukking houdt het midden tussen herkenning en verwondering. Het is moeilijk uit te leggen waarom net deze Danaë meer lustgevoelens opwekt dan een andere. Is het de bolheid van haar borst of de uitnodigende geste van het geheven kleed? Zijn het haar blozende wangen of haar volle lippen?
Neptune en Amphitrite werkt op de lachspieren. Het doet nog meer dan Mabuses ander werk denken aan 20ste-eeuwse stripverhalen. Het meisje is hetzelfde gezonde type als Danaë, met dezelfde krullen. De jongeman heeft een stevig gespierd lichaam, en ook krullen. Ze staan in een soort tempel, op een piëdestal met zuilen aan beider zijde. Het koppel kijkt triest. Hij is Neptunus, de zeegod, zij Amphitrite, zijn gemalin. Ze is poedelnaakt en heeft naar goede gewoonte in de kunst van die tijd geen schaamhaar. Hij draagt een schelp, die hangt aan twijgen die zijn middel omspannen, om zijn penis te bedekken. Zit zijn penis in de schelp? De ballen steken onder de schelp uit, of liever hangen. De twee figuren kijken niet naar elkaar, ze kijken voor zich uit, hun blikken kruisen in het oneindige. Hun naakte lichamen vullen volledig de compositie, de figuren lijken te groot voor hun decor, alsof ze volwassenen in een poppenkast zijn, wat bijdraagt tot het lachwekkende karakter van het doek.
In dit doek schilderij wordt duidelijk een loopje genomen met alle conventies van de toen geldende kunst. Desondanks lijkt het toch alsof ze beiden in hun ogenschijnlijke luiheid en verveling geen bezwaar tegen avances van derden zouden maken, wat het werk een licht decadente bijsmaak geeft. De Encylopedia Brittanica van 1911 is het met onsdaarmee eens en spreekt er schande van: ‘Het is moeilijk om iets onkieser of wanstaltiger dan de Neptunus en Amphitrite te vinden... De Neptunus lijkt wel een logge dagloner.’ Ze vinden het werk van ‘een soort realisme van het gemeenste type.’
De Antwerpenaar Spranger wordt geboren in 1546 en sterft in Praag in 1611 als een rijk man. Dat heeft hij te danken aan zijn mythologische schilderijen die het naakt niet schuwen, integendeel zelfs. Er bestaat geen beter schilderij om de noordse maniëristen in te leiden dan Sprangers kronkelende Hermaphroditus en Salmacis [beeld]. Spranger beroept zich op een verhaal van Ovidius, een dat bijna nog niet eerder aan bod kwam in de schilderkunst. Het is de aanleiding voor Spranger om twee hypergestileerde lichamen af te beelden, waarbij vooral de bolle achteruitgestoken billen van Salmacis de verleidster de aandacht trekken. In een ander schilderij van de hand van Spranger, Vulcanus en Maia [beeld], stoot de bergnimf Maia haar bekken verleidelijk naar de toeschouwer. En in Jupiter en Antiope [beeld] zien we een wel heel harige Jupiter, zo harig zelfs dat dit een voorliefde voor bestialiteit bij Antiope doet vermoeden.
Spranger werkt voor korte tijd samen met de Nederlander Hendrik Goltzius (1558-1617), die via gravures de kunst van de Nederlandse maniëristen over heel Europa verspreidt. Kunst is op dat moment een internationale aangelegenheid geworden. Niet alleen maken veel Europese kunstenaars de Grand Tour naar Italië, maar de Europese kunstenaars reizen van hof tot hof, op vraag van mecenassen. Goltzius, geboren in de buurt van het Nederlandse Venlo, onderscheidt zich in de uitbeelding van hypermasculiene mannelijke naakten in gravures zoals de Hercules van Farnese [beeld] en zijn serie De Ontsierders over de val van Icarus [beeld], Tantalus [beeld], Ixion [beeld] and en Phaëton [beeld]. Goltzius graveert De Ontsierders naar tekeningen van zijn landgenoot Cornelisz van Haarlem (1562–1638), de man die met De Val van de Titanen [beeld] een vroeg homo-erotisch meesterwerk schildert.
Met de Lage Landen worden over het algemeen Nederland en België aangeduid in de periode waarin deze namen nog niet gehanteeerd werden omdat de landen die nu die naam dragen nog niet bestonden.
Als men denkt aan Belgische erotiek dan denkt men aan Rubens, de Nederlandse erotiek is minder duidelijk geconnoteerd, maar Rembrandt zou hier wel eens een plaats kunnen innemen.
In de gotische tijd is deze streek vooral om zijn religieuze en genrestukken bekend, maar in de zestiende eeuw zijn er twee opmerkelijke kunstenaars die mythologische zinnelijkheid vieren en de Grieks-Romeinse en Christelijke allegorie -- en vooral in die mate dat het de grenzen van het betamelijk aftastte -- ingang doen vinden. Jan Mabuse uit Henegouwen en Bartholomeus Spranger uit Antwerpen.
Mabuse werd achtentwintig jaar na Bosch geboren, in 1478 en hij was een pionier toen hij in 1508met zijn maecenas Filips van Bourgondië-Blaton naar Rome reisde om de paus te bezoeken. Hij keert volledig onder de indruk van de Italiaanse renaissance terug naar Vlaanderen en introduceert hier het maniërisme.
Maniërisme is een term die lange tijd de voornaamste aanduiding is geweest voor de stijl van Italiaanse of Italiaans geïnspireerde kunst in de 16e eeuw vanaf circa 1525 tot ongeveer 1580. In de schilderkunst wordt de navolging van Michelangelo en Rafaël als essentieel gezien, gecombineerd met een gebrekkig gevoel van perspectief en vaak onnatuurlijk aandoende, gedraaide poses voor de figuren. In het algemene taalgebruik heeft maniërisme de bredere betekenis gekregen van artificieel of gekunsteld, toepasbaar op allerlei onderwerpen. Het is de kunststroming die de voorbode is van de romantiek met haar brutale en wrede poses en overdreven emoties.
Jan Mabuse was een buitenbeentje en zijn erotisch getinte werken zijn pareltjes. Adam en Eva en Hermaphroditus and Salmacis, Venus en Amor tonen de weg naar zijn bizarreriën, maar twee werken zijn verplichte haltplaatsen in de geschiedenis van de erotiek: Neptune and Amphitrite beeld en Danae beeld
