Doodbidder  

From The Art and Popular Culture Encyclopedia

(Difference between revisions)
Jump to: navigation, search
Revision as of 08:10, 29 June 2022
Jahsonic (Talk | contribs)

← Previous diff
Current revision
Jahsonic (Talk | contribs)

Line 6: Line 6:
Vanwege beperkte communicatiemiddelen in het verleden, was het vaak moeilijk om alle familie en vrienden in kennis te stellen van een overlijden. Hiervoor werd een aanspreker ingeschakeld. Deze ambachtslieden maakten in latere jaren niet alleen het overlijden bekend; ze nodigden familie en vrienden ook ter begrafenis en organiseerden eventueel andere onderdelen van de uitvaart. De genoemde onderdelen konden ook los worden verzorgd. Het werk bestond voor het grootste deel alleen uit het aanzeggen van een sterfgeval en het bijbehorend nodigen van gasten. Veelal werd de begrafenis zelf geregeld door de buurt of het [[gilde (beroepsgroep)|gilde]] waartoe de overledene behoorde. Vanwege beperkte communicatiemiddelen in het verleden, was het vaak moeilijk om alle familie en vrienden in kennis te stellen van een overlijden. Hiervoor werd een aanspreker ingeschakeld. Deze ambachtslieden maakten in latere jaren niet alleen het overlijden bekend; ze nodigden familie en vrienden ook ter begrafenis en organiseerden eventueel andere onderdelen van de uitvaart. De genoemde onderdelen konden ook los worden verzorgd. Het werk bestond voor het grootste deel alleen uit het aanzeggen van een sterfgeval en het bijbehorend nodigen van gasten. Veelal werd de begrafenis zelf geregeld door de buurt of het [[gilde (beroepsgroep)|gilde]] waartoe de overledene behoorde.
-De aansprekers konden zich ook verenigen in een gilde, zoals het doodbiddersgilde dat in [[Leiden (hoofdbetekenis)|Leiden]] in de 17e eeuw werd opgericht. Aansprekers hoefden echter geen verplichte leertijd te doorstaan of [[Meesterproef|proeve van bekwaamheid]] af te leveren, zoals bij andere gildes gebruikelijk was.<ref>Meeteren, A.P.B. van der (2006), Op hoop van akkoord. Hilversum: Verloren.</ref>+De aansprekers konden zich ook verenigen in een gilde, zoals het doodbiddersgilde dat in [[Leiden (hoofdbetekenis)|Leiden]] in de 17e eeuw werd opgericht. Aansprekers hoefden echter geen verplichte leertijd te doorstaan of [[Meesterproef|proeve van bekwaamheid]] af te leveren, zoals bij andere gildes gebruikelijk was.
- +
In 1696 vond in Amsterdam het zogenoemde [[Aansprekersoproer]] plaats, naar aanleiding van een nieuwe belasting die zou worden ingevoerd op het begraven. In 1696 vond in Amsterdam het zogenoemde [[Aansprekersoproer]] plaats, naar aanleiding van een nieuwe belasting die zou worden ingevoerd op het begraven.
{{GFDL}} {{GFDL}}

Current revision

Related e

Wikipedia
Wiktionary
Shop


Featured:

Aanspreker of aanzegger, ook wel doodbidder, was een beroep dat tot na de Tweede Wereldoorlog bestond. De taak bestond eruit om aan huis de nabestaanden in kennis te stellen van een overlijden. De aanspreker kon ook de aangifte van het overlijden doen bij de burgerlijke stand en eventueel de begrafenis regelen. Door de komst van telefonie stierf de functie uit. De heren waren uiteraard gekleed in zwarte rouwkostuums en droegen zwarte hoeden. Ze hadden lijsten bij zich met adressen waar ze langs moesten gaan en brieven om voor te lezen of te overhandigen.

Geschiedenis

Vanwege beperkte communicatiemiddelen in het verleden, was het vaak moeilijk om alle familie en vrienden in kennis te stellen van een overlijden. Hiervoor werd een aanspreker ingeschakeld. Deze ambachtslieden maakten in latere jaren niet alleen het overlijden bekend; ze nodigden familie en vrienden ook ter begrafenis en organiseerden eventueel andere onderdelen van de uitvaart. De genoemde onderdelen konden ook los worden verzorgd. Het werk bestond voor het grootste deel alleen uit het aanzeggen van een sterfgeval en het bijbehorend nodigen van gasten. Veelal werd de begrafenis zelf geregeld door de buurt of het gilde waartoe de overledene behoorde.

De aansprekers konden zich ook verenigen in een gilde, zoals het doodbiddersgilde dat in Leiden in de 17e eeuw werd opgericht. Aansprekers hoefden echter geen verplichte leertijd te doorstaan of proeve van bekwaamheid af te leveren, zoals bij andere gildes gebruikelijk was. In 1696 vond in Amsterdam het zogenoemde Aansprekersoproer plaats, naar aanleiding van een nieuwe belasting die zou worden ingevoerd op het begraven.



Unless indicated otherwise, the text in this article is either based on Wikipedia article "Doodbidder" or another language Wikipedia page thereof used under the terms of the GNU Free Documentation License; or on research by Jahsonic and friends. See Art and Popular Culture's copyright notice.

Personal tools